Portretdichter

Poëtisch Portret: Korrie Hasper

Voor het leven ben ik niet bang,
voor de dood heb ik geen vrees,

ik vertrouw op de kracht die me gegeven is.
Sterk ben ik, licht en eigenzinnig, vrouw

die opgevoed werd om te leiden –
het pad naar succes leek voorbereid – :  

ik trouwde, maakte familie, werd bestuurster,
kreeg liefde, vrienden en erkenning, werd gelukkig.

Nooit  heb ik de wens gevoeld de kant te zoeken
van het ongeluk, het leven te tarten,

maar ik heb gezien dat sommigen de weg al snel
verloren zijn; de start is ongelijk, niet iedereen

maakt kans op goed geluk: er zijn verweesden,
verdwaasden en verziekten, treurige types,

maar ze kunnen het niet altijd helpen, er is soms
geen keuze – als ik kan, zal ik ze helpen.

Mijn vader deed het me voor, hij gaf miskenden
de ruimte, hij gaf ze zijn hoop en zijn handen.

Ik kan het niet anders, ik ben in hart en leden
zijn dochter, een mensenmens  en gelukkig

kunnen mijn kinderen me goed volgen.
Sterk zijn we, zelfstandig rechtop;

we geven de ruimte , we geven goed voorbeeld
maar proberen te leven zonder oordeel.

 

(dit portret is geschreven in een serie over bewoners rondom het Hostel in Almere Stad, waar bewoners wonen die in hun kamer drugs mogen gebruiken)