Sprookjes en korte verhalen

De minnaar van koningin Martha

 

Er was eens een mooie koningin, haar naam was Martha.

Ze was koningin van Craenenburgh.

Koningin Martha woonde in een groot paleis

met prachtige toeters en bellen,

buigende bediendes en dienstige gezellen,

goud en praal en alles erop en eraan,

precies zoals je bij een koningin zou verwachten.

Alles had ze…

behalve een koning.

Ze was ooit verliefd geweest,

ze was zelfs met hem getrouwd

en ze waren echt gelukkig,

maar het lot had hen maar enkele jaren samen gegeven.

Hij stierf.

Nu was ze voor haar gevoel al eindeloos lang alleen.

Ze dacht zelfs dat ze zich met het lot verzoend had,

wat kon ze anders,

hertrouwen doen ze niet in koningshuizen –

totdat ze op haar 49ste verjaardag

opeens anders besloot.

Maria, haar zus, vroeg haar onbevangen

wat ze volgend jaar, als ze 50 zou worden,

voor haar verjaardag wilde hebben,

of ze daar al over na had gedacht.

Maria verwachtte dat Martha zou antwoorden

dat ze een volksfeest wilde geven,

of dat ze misschien

een bijzondere parelketting wilde hebben,

of iets in die geest,

maar Martha gaf een heel onverwacht antwoord:

ik wil voor mijn vijftigste verjaardag een minnaar!

Maria wist niet zo goed waar ze kijken moest,

maar voor koningin Martha was het opeens

volkomen helder!

Ze had er niet eerder zo over gedacht,

maar nu ze het had uitgesproken wist ze het zeker:

ze wilde een minnaar.

Ze kon niet in het openbaar een nieuwe man uitkiezen,

maar een minnaar kon toch zeker wel!

Koningen deden niet anders,

presidenten kwamen ermee weg,

dus waarom zij niet.

Voor haar vijftigste verjaardag wilde ze een minnaar en

niets anders.

De dag erna riep ze haar ministers bij elkaar

en met hen besprak ze de procedure.

Voor de ministers was het een beetje

een ongemakkelijke situatie,

maar ze deden allemaal alsof het doodnormaal was.

Koningin Martha had na het nachtje slapen

precies uitgedacht hoe ze het wilde.

Ze wilde een man die op dit moment 50 jaar was

en ze wilde twee keer per maand bemind worden.

De rest van de maand kon ze dan weer

met volle aandacht aan het regeren besteden.

De ministers kregen de opdracht

om alle mannen van 50 jaar te benaderen.

Getrouwd, ongetrouwd, dik, dun, kaal, groot, klein,

alle mannen moest ze zien.

En het moest ook geen vraag zijn,

maar een koninklijk bevel die ze niet mochten weigeren.

Craenenburgh was geen groot land

en het aantal inwoners was te overzien.

Er bleken 330 mannen te wonen

die op dat moment 50 jaar waren.

Ze kregen allemaal een brief waarin werd uitgelegd

wat de bedoeling was.

Dat het een grote eer zou zijn

om minnaar te worden van koningin Martha.

Dat de vrouwen waarmee de mannen getrouwd waren

niets te vrezen hadden,

omdat het maar ging om twee keer

een minnelijk samenzijn per maand.

En dat het een burgerplicht was

om de koningin gelukkig te maken.

Dat koningin Martha het komende jaar

alle mannen van vijftig jaar zou ontmoeten,

met hen één nacht het koninklijk bed zou delen

en dat ze na al die avonturen

de beste minnaar zou kiezen.

Het zou voor de koningin ongetwijfeld

een marathon worden,

misschien zelfs een uitputtingsslag,

maar dat ze vastbesloten was om het zo te doen.

Hoogachtend, de minister van Minnarestiële Zaken

Drie weken na haar verjaardag

stond de eerste man op de stoep van het paleis.

Hij had bloemen bij zich.

Een lakei bracht hem naar de badvertrekken

waar hij door drie jonge diensters

helemaal schoon werd gewassen en opnieuw gekleed.

Daarna werd hij fris naar de ontvangstkamer gebracht

waar de koningin op hem stond te wachten.

Glaasje wijn, een blokje kaas,

een beetje praten over koetjes en kalfjes,

totdat het moment gekomen was

om de daad bij het woord te voegen.

Koningin Martha was een prachtige vrouw

die altijd prachtig gekleed ging en koninklijk bewoog,

maar toen het tijd was om haar kleren uit te doen,

moest ze toch enige onzekerheid

over haar lichaam wegslikken

en twijfelde ze ernstig aan haar plan.

Maar ze kon niet meer terug.

Haar eerste minnaar had het echter veel zwaarder.

Hij had om de spanning te overwinnen

thuis al wat gedronken

en nu was hij een beetje aangeschoten.

Eenmaal in bed duurde het lang

voordat de natuur haar werk deed…

het werd voor beiden

een nogal onbevredigende ervaring.

De tweede man was volkomen anders dan de eerste.

Een ruwe kerel die de weg in bed wel wist.

Koningin Martha concludeerde de ochtend erna

dat ze een onverwacht plezierige nacht had gehad,

maar dat ze deze minnaar

niet elke twee weken wilde of kon ontvangen.

En zo was de marathon begonnen.

Elke avond ontving de koningin

een man in haar Koninklijke bedstee.

De een was sloom, de ander was dik,

de derde had een veel te dikke buik,

de vierde had een erectie die nauwelijks

om aandacht vroeg,

de vijfde praatte saai, de zesde was te aardig,

de zevende, de achtste, de negende…

Koningin Martha probeerde zich al die mannen

goed in haar geheugen te prenten,

maar dat kostte haar veel meer moeite

dan ze had verwacht.

De gedroomde minnaar was ook duidelijk

nog niet voorbij gekomen.

En zelfs nadat ze de eerste honderd mannen

in haar schede had ontvangen,

moest ze aan haar zus bekennen

dat geen enkele van die honderd mannen

voldoende indruk op haar had gemaakt.

Maria sprak haar moed in

en zei dat er natuurlijk wel

een goede minnaar zou komen,

dat kon toch haast niet anders!

Koningin Martha, die aardig uitgeput begon te raken

van die vrijpartijen, knikte voorzichtig.

Ja, een van de resterende 230 mannen

moest toch een goede minnaar zijn.

Na 300 dagen was die ene geweldige minnaar

nog steeds niet geweest.

De Koninklijke Vrijpartijen –

de K.V.’s zoals ze in de volksmond genoemd werden –

waren ondertussen volkomen ongeïnspireerd geworden.

De mannen deden natuurlijk ontzettend hun best –

de een kwam met rozen,

de ander had een lied ingestudeerd,

weer een ander had een gedicht geschreven –

maar het kon de koningin niet bekoren.

Waren de V.P. ’s in het begin

soms urendurende acrobatieke toeren geweest,

de laatste honderdvijftig waren vluggertjes.

Soms sliep de koningin zelfs al

terwijl de man nog met haar bezig was.

Het was inderdaad een uitputtingsslag geworden,

in sommige opzichten was het zelfs

een hels jaar geworden

en had de koningin het gevoel

dat ze uitgewoond was en versleten.

Halverwege had ze gedacht

dat er nooit een einde aan zou komen…

maar dat einde was toch gekomen.

Deze avond zou de laatste man komen,

de allerlaatste man!

Werkelijk geen van de 329 mannen

was bijzonder genoeg geweest.

Er zaten heus wel leuke bij, aardige, grappige en ook

mooie en aantrekkelijke,

maar ze had bij geen van deze mannen

het gevoel gehad

dat ze een minnaar aan haar borsten had gehad.

Morgen zou ze 50 jaar worden

en ze had nog één man tegoed.

Zou deze allerlaatste man dan haar minnaar zijn?

Ze bekeek zichzelf in de spiegel…

en na een minuut of vijf nam ze een beslissing.

Ze besloot dat deze man, deze allerlaatste man,

haar minnaar zou worden.

Hij zou een heel bijzondere minnaar worden.

Een minnaar die ze nooit zou ontmoeten.

Ze liet de lakei komen

en gaf hem de opdracht om de man,

die al in de badvertrekken werd voorbereid,

naar huis te sturen.

De man kreeg te horen dat hij was geselecteerd

om de minnaar te worden van de koningin

en dat hij voor de rest van zijn leven

de financiële vruchten van die positie zou plukken .

Maar hij kreeg ook de boodschap

dat hij haar nooit en te nimmer mocht ontmoeten.

En zo geschiedde.

Koningin Martha vierde haar vijftigste verjaardag

en leefde nog lang en werkelijk gelukkig.

 

 

5 februari 2013